oblomov

• "bir erkeğin gönlünden, hiç farkına varmadan gelip geçen şeyleri bir genç kız inanılmaz bir çabuklukla yakalar; gözleri, onların peşine takılır, geçerken çizdikleri yol, hafızalarında silinmez izler bırakır. erkeğe gerçeklerin apaçık gösterilmesi gereken yerde, kadına hafif bir rüzgâr, işitilmez bir hava ürpermesi yeter.
  
  bir genç kızın bir hafta önceki saf çehresini, kayıtsız hallerini birdenbire ciddi düşüncelerle ağırlaştırıveren ne olabilir? nedir bu düşünceler? niçin? bunlarda sanki bir erkeğin bütün mantığını, nazariyelerini, tecrübelerini aşan pratik bir felsefe, bütün bir hayat görüşü vardır.
  
  bir genç kızı daha dün bir çocuk olarak bırakan kuzeni, okulunu bitirip subay olunca ona yine eskisi gibi neşeyle koşar, omzuna vurmak, elinden çekmek, onunla iskemlelerin, kanepelerin üstüne atlamak ister, bir de yüzüne dikkatle bakınca şaşırır; hayretle irkilir: kendinin çocuk kaldığını, onunsa artık bir kadın olduğunu anlar.
  
  ne vardı acaba? bir dram mı olmuştu? başına bir felaket mi gelmişti? bütün şehrin bildiği bir olay mı çıkmıştı?
  hayır; ne annesinin, ne teyzesinin, ne amcasının, ne dadısının, ne hizmetçisinin bir şeyden haberi vardır. zaten bir şey olacak kadar vakit geçmemiştir. bir iki defa dans etmiştir, başı ağrımıştır ve gece uyuyamamıştır, işte o kadar.
  
  bunlar gelip geçmiştir, fakat kızın yüzünde yeni bir ifade belirmiştir. insana artık başka türlü bakar, kahkahayla gülmez, armudu soymadan ağzına atmaz, okulda şu oldu, bu oldu demez...
  halbuki o da kuzeni gibi okulu yeni bitirmiştir."

  devamını oku

  ⋯

  detay

  neo

  2026-02-28 02:14