nan yani ekmeğe karşı körlük, iyiliğe karşı vefasızlık. yakın çevremde karşılaştığımda en çok midemi bulandıran, hıyanet olarak yorumladığım eylemlerden birisidir zira bu davranışın muhatabı olan kimsede, hoşgörü ve hüsnüzan gibi yüce değerlere olan inanç ve bağlılık aşama aşama azalır ve kişi, gri tarafa doğru kaçınılmaz olarak başkalaşır. geçmişte, daima hayır üzere davrandığınız ve çetin günlerinde destek çıktığınız insanın, rahata erip de size kendince ihtiyacı kalmadığında ya da önemsiz bir sürtüşme nedeniyle bir anda yabancı kesildiğini gördüğünüzde, başka türlü bir haletiruhiyeye kapılmanız pek zordur zaten. yıllar yılı, onunla harcadığınız zaman ve enerjiye hayıflanır ve sorgularsınız insan ilişkilerini; sonra da artık hemen herkese daha soğuk yaklaşır, daha az mana vermeye çalışırsınız, tekrar aynı hayalkırıklılığına uğramamak için.

nihayetinde sözlerin içi boşalır, duygular sığlaşır, tebessümler sahteleşir, yüreklere asılı kalan bir şüphe bulutu kemirir durur ademoğlunu. birey değişir, bireyle beraber toplum değişir. tüm bunların fitilini ateşleyen o kimselerin, yeryüzü nimetlerinden yoktur bir hakları. ne saadeti hak ederler ne de sevgiyi. ama işte kancık dünyanın uğursuz çarkı, onlara çalışır ezelden beri. vefasızların kahkahaları yükselir göğe doğru sabah akşam. vurdumduymazdır onlar çünkü, yüreklerini rahatsız etmez yapıp ettikleri. his sahipleri ise, yazıklar olsun demekle yetinirler. içlerinden derler elbette bunu, belki de bu halim huyları yüzündendir kadir kıymet görmemeleri ve hoyratça itilip kakılmaları.

2026-02-28 02:22